มิกะ เธอเติบโตจากป่า วันนี้ เธอหอบความฝันไว้เต็ม สองแขน เธอก้าวเดินออกมาจากป่าและทิ้งมันไว้เบื่อหลัง ป่าที่แสนเขียวขจี เสียงนกร้อง ผีเสื้อบิน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะเดินออกมาจากความสุขนั้นทำไม แต่เธอรู้ว่าความฝันขอเธอไม่สามารถปลูกได้ด้วยดินในป่า วันที่เธอบอกลาสิ่งที่เธออยู่กับมันมาตั้งแต่เกิด มันเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็เจือปนไปด้วยความหวัง เธอมีแค่ตัวกับความหวังและความฝันในแขน แต่ละก้าวที่เธอเดินห่างออกจากป่า มันช่างเจ็บปวด หนึ่งก้าว หนึ่งความเจ็บปวด หนึ่งก้าวหนึ่งความเศร้า แต่ว่าทุกๆก้าวของเธอก็เต็บไปด้วยความหวัง ไม่ไม่ขึ้นหรือลดลงตลอด แต่บางครั้งมันก็เพิ่มขึ้น บางครั้งมันก็ลดลง บ้างครั้งเธอคิดจะหันหลังกลับไปยังป่าที่เธอจากมา แต่ว่า....ร่างการเธอก็เต็มไปด้วยความหวัง ความเจ็บปวด และความทุกข์เสียแล้ว เธอจึงได้แต่บอกกับตัวเองว่า เมื่อไหรที่ฉันได้ดินที่สามารถปลูกความฝันของฉันได้ และฉันได้เห็นความฝันขอเธอเติบโตสวยงาม วันนั้นเธอจะกลับไปยังที่ที่เธอจากมา แม้เธอไม่รู้ว่าเธอจะได้อยู่กับความฝันเธอตลอดไปหรือเปล่า แต่เธอก็รู้ดีว่าความสุขของเธออยู่ที่ไหน เธอเพียงแค่หวังว่าวันหนึ่งเหมือความฝันของเธอเติบโตแล้ว เธอจะพามันกลับไปอวดทุกๆคนที่เธอจากมาเพื่อเค้าจะได้ร่วมมีความสุขไปกับความฝันของเธอ
