มิกะ เธอเติบโตจากป่า วันนี้ เธอหอบความฝันไว้เต็ม สองแขน เธอก้าวเดินออกมาจากป่าและทิ้งมันไว้เบื่อหลัง ป่าที่แสนเขียวขจี เสียงนกร้อง ผีเสื้อบิน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะเดินออกมาจากความสุขนั้นทำไม แต่เธอรู้ว่าความฝันขอเธอไม่สามารถปลูกได้ด้วยดินในป่า วันที่เธอบอกลาสิ่งที่เธออยู่กับมันมาตั้งแต่เกิด มันเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็เจือปนไปด้วยความหวัง เธอมีแค่ตัวกับความหวังและความฝันในแขน แต่ละก้าวที่เธอเดินห่างออกจากป่า มันช่างเจ็บปวด หนึ่งก้าว หนึ่งความเจ็บปวด หนึ่งก้าวหนึ่งความเศร้า แต่ว่าทุกๆก้าวของเธอก็เต็บไปด้วยความหวัง ไม่ไม่ขึ้นหรือลดลงตลอด แต่บางครั้งมันก็เพิ่มขึ้น บางครั้งมันก็ลดลง บ้างครั้งเธอคิดจะหันหลังกลับไปยังป่าที่เธอจากมา แต่ว่า....ร่างการเธอก็เต็มไปด้วยความหวัง ความเจ็บปวด และความทุกข์เสียแล้ว เธอจึงได้แต่บอกกับตัวเองว่า เมื่อไหรที่ฉันได้ดินที่สามารถปลูกความฝันของฉันได้ และฉันได้เห็นความฝันขอเธอเติบโตสวยงาม วันนั้นเธอจะกลับไปยังที่ที่เธอจากมา แม้เธอไม่รู้ว่าเธอจะได้อยู่กับความฝันเธอตลอดไปหรือเปล่า แต่เธอก็รู้ดีว่าความสุขของเธออยู่ที่ไหน เธอเพียงแค่หวังว่าวันหนึ่งเหมือความฝันของเธอเติบโตแล้ว เธอจะพามันกลับไปอวดทุกๆคนที่เธอจากมาเพื่อเค้าจะได้ร่วมมีความสุขไปกับความฝันของเธอ
2007/Mar/21
2007/Feb/07
ปลายทางที่แสนไกล...เมื่อไหร่จะถึงสักที
ทางเดินที่ราบเรียบที่ให้ความรู้สึกเหมือนเดินทางชัน
ปลายทางส่องสว่าง แต่ทางเดินกลับเป็นสีเทา
ความชัดเจนที่เลือนลางที่สุด
ฉันเหนื่อยจัง ...
edit @ 2007/02/07 15:14:36
2007/Jan/31
คุณรุ้งอ้วน ....คุณรุ้งอ้วนหายไป !! จริงๆ คุณรุ้งอ้วนคงน้อยใจนิดหน่อย เอ...หรือว่าคุณหิวนะ ....คุณรุ้งอ้วน ค่อยๆหายไป บางทีฉันควรจะอุทานคำนี้มาตั้งนานแล้ว..เมื่อก่อนคุณจะโผล่มาให้ฉันเห็นบ่อยๆ บางทีก็แวะมาคุย บางทีก็แวะมากินน้ำฝน แล้วไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คุณรุ้งอ้วนก็ไม่มาให้เห็นบ่อยอย่างเคย เอ...หรือว่า คุณโกรธนะ ที่วันนั้นฉันกับเพื่อนๆ ยืนชี้หน้าคุณ....โธ่!! จริงหรอ แม่เคยบอกว่า อย่าชี้รุ้งนะ เดี๋ยวนิ้วกุด หึหึ .. ( - - ) ฉันไม่เชื่อแม่หรอก โอ้ ฉันเสียใจจริงๆนะ แม่คงแค่ไม่อยากให้ฉันชี้หน้าคุณ มันเสียมารยาทใช่ไหม ฉันไม่คิดว่าคุณจะโกรธจิงๆ นิน่ะ ตอนนี้ฉันไมได้เจอคุณมาหลายปีแล้ว ฉันคิดถึงคุณมาก คุณรู้ไหม เวลาฉันคิดถึงคุณ ฉันต้องเดินไปเปิดน้ำในสายยางแล้วฉีดมันแรงๆไปที่อากาศ แล้วฉันก็เห็นคุณอีกครั้ง แต่มันเล็กเหลือเกิน ฉันมองไม่ค่อยชัด คุณต้นไม้เพื่อนสนิทคุณแอบมาบอกฉันว่า คุณงอนนิดหน่อยที่พวกเราไม่ค่อยรักคุณต้นไม้ คุณกับคุณเม็ดฝน เลยพร้อมใจกันหลบหน้าพวกเรา...พวกเราเลยตกลงกันว่าเราจะดีกับคุณต้นไม้ให้มากขึ้น เพราะเราอยากเจอคุณอีก กลับมาเร็วๆนะ
คิดถึงรุ้งอ้วนเสมอ
ปลที่ 1 .ชอบคิดและเขียนอะไรปัญญาอ่อน เพ้อเจ้อ ช่างฝัน เบาปัญญา ( หรือโง่นั้นแหละ ) รู้สึกว่าโหดร้ายจิงวุ้ย สังคม รู้สึกว่าอยู่ๆไปฉันต้องกลายเป็นคนโรคจิต สักประเภทที่โรงพยาบาลบ้ายินดีต้อนรับแน่ๆเลย ขอแว๊บเข้ากลีบเมฆความฝันดีกว่า อยากอ่อนหวาน สดใสบ้างชีวิตนี้ เอาโล่ เอาเกราะ เอามีออกจากตัวบ้างก็ดีนะ ไม่ได้อยากรบรากับใครทั้งวันนะ ฉันอยากยิ้มทั้งวันเหมือนตะก่อนมากกว่า ( ถึงจะโดนกล่าวหาว่าสติเสียก็ไม่เป็นไร ยินดีจิงๆนะ )
